Sonbaharın ömrü

Sonbaharın o sonsuzluk kıskacındayım adeta. Bir yanım vuslatı arıyordu umarsızca, bir yanım ise hep hasretle boyanmıştı. Sonbahar araftı belki de. Ömrün boyunca hiç bulamayacağın eksik parçayı aramak ama asla bulamamak… Hep mücadele etmek… İnadına inadına. Üşümekti sonbahar. En büyük hazine ruhumuzdaki ürpertiydi belki de. Hazan vaktinin sükuneti  yansıyordu insanın yüzüne. Gitmek istiyordu meçhule Belki de aradığım uzakta değildi. İnsan kendini mi arardı ki hazan vaktinde?

Hatice abla pür dikkat okuduğum paragrafı dinliyordu. Yüreğimden kalemime dökülen bu sözcükleri beğendi mi acaba diye suratına baktım. Yüz ifadesi her zaman ki gibi bir şey belli etmiyordu donuk bakışları genel anlamda ürkütüyordu aslında beni. Karşımda yıllara meydan okumuş bir kadın duruyordu ve ben onun tecrübelerinden yararlanmalıydım. Birden bana baktı. Devam etmemi bekliyordu. Onun isteğini yerine getirmek istercesine devam ettim.

Tags:

Paylaş
1 Yorum
  1. Âwdil 12 ay önce

    Eylül,bu isim bile yeterli hüzne gark etmeye ruhumuzu.Gönlümüzü hüzne abad klan Rabb’e hamd olsun.Okuyorum hikayenizi.

Bir Cevap Bırakın

© 2021 Yazokur. Sizin için sevgiyle hazırlandı. MacroTurk

İletişim

Sizlere daha iyi hizmet edebilmek için bize mail gönderebilirsiniz.

Gönderiliyor
error: İçerik Korumalı

Kullanıcı Bilgileriniz İle Oturum Açın

veya    

Bilgilerinizi Unuttunuzmu?

Create Account