IMG_20210204_211221_215

1.BÖLÜM

Adele Manoban’dan

Gözlerim ağlamaktan şişmiş başım ağrıdan zonkluyordu. Kalbimin kırıklığı… hayatım berbat bir şekilde ilerliyor, canımın yanmasına alışmıştım. Çocukluğumu yaşamamış bir kızdım. Birgün bile babamın saçlarımı oksamamis olmasi kalbimi acitiyordu. Beni sevdigini hic dusunmemistim. Oysa kızların ilk aşkı babaları değil midir? Sorusuna verebileceğim bir cevabım yoktu. Babam çocuklarını bir kez bile olsa sevgisini göstermeyip bizi kucağına alıp sevgisini dile getirmemişti. Bu kalbimi ezmişti. Canımın yanmasını düşünmeyen yaralarımı yalnız sarmayı öğrenmiş, hislerim ben doğmadan önce kaybetmiştim. Çaresiz kalan ruhum elimden alınmıştı. Hislerimle baş etmesini öğrenmiş iliklerime kadar bu acıyı tatsamda artık alışmıştım.

Bazı kızlar gibi şanslı değildim mesela , ilk adımlarım, ilk kelimelerim, düştüğümde kaldıran sığındığım ilk aşkım abimdi benim. Geçmişim acı verse de affedemeyeceğim şeyler olmasına rağmen acılarım zamanla daha çok batırıyor beni incitmelerine izin veriyordum. Hissiz bir şekilde düşünmek insana iyi gelmiyordu. Yorulmuştum bitmek bilmeyen anılarım kabusa dönmüş kendimi kaybetmeye başladım. Hatasız kul olmaz lafına inanmayın ve hayatınızı zindana çevirmesine izin vermeyin. Hiçbir kelimeleri ve sözleri dikkate almayın, hayatım boyunca babamın şefkatli kollarına sığınmayı dilemiştim. Ama anladım ki, sevgi bazen fedakârlık göstermeyenlerle olmazmış. Zaman neden ilacım olmaz benim derdim sevgisiz büyümeme rağmen neden bu denli yanan acılarım geçmiyordu? Kurulu düzenimi bozdum, öfkem ağırca kendimi basıyordu, daha fazla üzülmeye halim kalmamıştı.

Gözlerimdeki damlalar yanaklarıma doğru akıyordu. Kalbimdeki ağrının büyümesine neden olsa da tarif edemezdim. Güvenli kollar tarafından sarmalamayı isterken hayallerde yaşıyordum. Bir el tarafından boğuluyor gibi hissetmem normal değildi. Benim babam bir kere bile elimden tutmadı. Annem iki çocuk doğurdu ama babam O, çocuklarının elinden hiç tutmadı. Oysa kötü bir çocuk değildik. Yaralarıma tuz basmasını öğrenmiştim, canım yandığında o kadar sessiz ağlardım ki ben ağlayıp ağlamadığıma anlamazdım.

Kötü bir çocuk değilsem niye babasız büyüdük bunu anlayamadım. Geçmişim yakamı bırakmıyor benimle ölüme gelecek, nefretimi kusmak isterken olmuyordu. Ellerim titriyor ağlamalarım hıçkırığa dönüyor nefesim kesiliyor ve yalnızdım. Çaresiz bir şekilde susmayı biliyorum. Fakat baş ağrılarım kendini belli etmeye başlıyor yıllarım boş uğruna geçmişti.

Bankta oturmuş ağlarken canımın yanmasi umrumda değildi çünkü, ipsiz bir uçurtmaydım ben bütün babasız büyüyen kızlar gibi ipsiz bir uçurtma, alışıyor insan Ağaçsız bir Yaprak gibiyiz elimiz tutulmaz biz kızların, öksüz yetim annemin sevgisi başkayken babasızlik zordu. Babam var sanırdım eskiden elimizden bizi parka götürücek sevecek ama öyle değilmiş meğer. Etrafında uçup dururduk ama O, bizi hiç görmezdi.

Kapanmayan yaram bu, kimse duymaz anlamazdı. Ne göz yaşları bastım ben hastalığımın üstüne tuz niyetine hâlâ kanıyor babamın bize veremediği sevgiyi bile bastım ama kardeşim küçüktü onu düşünmem gerekiyordu. Sevmedi ellerinden tutup başımızı bile sevmedi bizim. Hâlâ iyileşemedim ki çünkü babasızlık hiç iyileşmez. Öyle bir kırıldım kalbim onu affedemezdi, ben kendimden nefret ettim. Abimi geçtim benim ellerimden tutup  kaldırsin istedim. İşlemediğim günahı biz çektik. İlkdefa sahipsiz biriyim, çoğu zaman kuşlar gibi hep kaçtım bazen de ölümü beklerdim. Bir el parmaklarımızı birbirine kenetleyecek bir elin peşindeyiz, Onsuz yemek yemez uyuyamazdık çoğu zaman, babamın sevgisine muhtaçtık. Onun bizi sevmediğini düşünüp görmezden geldik. Gücüm yok ama sabrım az belki tahammülüm babasızlığım kadar çok direnirim, dayanırım, dimdik dururum, ailemin canını yakmasın. 

Oturduğum yerden kalkıp gözlerimdeki kızarıklığı biraz acıtmıştı. Yüzüm ağlamaktan yanmıştı. Eve doğru gitmeye başladım. Yolda yürürken aklıma abimi özlediğim ve onu ihmal ettiğimi arasam iyi olurdu. Telefonumu cebimden almaya yakın zil sesi ile ekranda ” Yakışıklım ” yazısını görüp açtım. Özlediğim sesi kulaklarıma gelince gözlerim dolmuştu. 

” Güzelliğim neden geç açtın?” Söylenmesiyle derin bir nefes alıp

” Sizleri çok özledim” diye gözlerim dolmaya başladı. ( Anlamıştı kötü olduğumu)

” Bende seni çok özledim babamı ikna ettim güzelim ” demesiyle burnumu çekip kaşlarımı çattım 

” Gerçekten mi?” diye sordum merakla

 Evet biraz kızdı. Ama sonra kendiside seni özlemiş olduğunu farketmiş ” fısıltı şeklinde çıkmıştı sesi

“Beni özlemiş öyle mi? ” diye kızdım onca sene geçmiş ilkdefa dudaklarında özlediğini söylüyor.

Abimle dertleşip konuştuktan sonra kapatmıştık. Benim Tayland’a dönmemi istiyordu. aslında bana iyi gelecek olan abimdi. Sonunda kavuşacağım dostlarımı, Rose ve Kylie özlemiştim. Yarın ilk işim sabah kalkıp uçak biletlerine bakmak olacak, Eve geldiğimde anahtarımla kapımı açıp girdim. Kapımı kapattıktan sonra telefonumun alarm kurup uyumaya başladım.

Sabah alarm sesiyle kalkıp banyoma girdim. Elimi yüzümü yıkadıktan sonra havlu ile kurulayıp solan yüzüme baktım. Eskisi gibi olmadığımı gördüm. 

Hemen banyodan çıktım. Daha çok bakarsam dayanamayıp ağlardım. Dün gece yeterince ağlamış ve rahatlamıştım. Telefondan uçak biletini ayarlayıp en uygun olanını seçip aldım. Dolabımın üstündeki valizlerimi çıkarıp eşyalarımı yerleştirmeye başladım. İşim hallettikten sonra kendime hazırlamış olduğum giysilerimi üzerime geçirip evden çıktım. Habersiz bir şekilde taksiye binip Havalimanı’na doğru gitmeye başladım.

 

 

Tags:

Paylaş
0 Yorum

Bir Cevap Bırakın

© 2021 Yazokur. Sizin için sevgiyle hazırlandı. MacroTurk

İletişim

Sizlere daha iyi hizmet edebilmek için bize mail gönderebilirsiniz.

Gönderiliyor
error: İçerik Korumalı

Kullanıcı Bilgileriniz İle Oturum Açın

veya    

Bilgilerinizi Unuttunuzmu?

Create Account