Değerli yorumlarınızı eksik etmeyin. Olumlu veya olumsuz yorumlarınız dikate alınacaktır. Teşekkürler. 

1.Mektup 1.Bölüm

Gök gürültüsünün ardından, yağan yağmur pencereme vuruyordu. Masa lambamın loş ışığı altında özenle katlanmış bir kâğıt parçasını okumak üzereydim. Usulca penceremden yeryüzünü ıslatan yağmuru izlemek isterdim. Okumak üzere olduğum meçhul bir mektup olmasaydı, yağmurun yağışını izlemek için çoktan kalkmıştım oturduğum iskemleden. Bilinmezlik her daim dikkat çekmiştir. Kimden geldiğini bilmediğim meçhul mektubun bende uyandırdığı merak, yağan yağmuru mağlup etmişti. İki defa katlanmış kağıt, mektupta silinmez dört parça iz bırakmıştı. Lacivert mürekkeple yazılmış, düzgün bir el yazısıyla süslenmişti. Kim bilir kaç kağıt harcanmıştı, bu kadar güzel yazmak için kendi kendime söyleniyordum. Belki de tek seferde yazılmıştır, diye düşünmekten alıkoyamadım kendimi.

Şöyle yazıyordu; “Alaca karanlığı yaran aydınlığa rağmen göremeyen gözler. Haykırışların duymadığı kulaklar. Bir de kalabalığın içerisinde yalnız kalan ben. Gözlerin görmediği, kulakların duymadığı ve kalabalığa rağmen yalnızlığı iliklerine kadar hisseden ben. Yaşamak için bir umudun yoksa; tutunduğun dallar tek tek kırılmışsa ya da ince zayıf bir dal kalmışsa elinde, umudun git gide zayıflıyor demektir. Nerden mi biliyorum? Yaşamın bana sunduklarından; iki yüzlü biri gibi değil. İçinde bulunduğum durum bana ne sunduysa onu yaşadığımdan. Eğer bir gün karşına çıkma cesaretinde bulunabilirsem, anlatacağımı umuyorum. Belki kalemimden damlayan mürekkeple beyaz bir kâğıdı kirletmek daha iyi olur. Bilmiyorum. Karşına çıkma cesaretinde bulunamadığım için beni affet.”

21.02.1992

01.42

Mektup son bulmuştu. Birde tarih ve saat vardı. O zamanlar 21 yaşındaydım. Şimdi ise epeyi yaşlıyım. Cesaretli birçok kişi gözlerimin içine bakarak bana arkadaşlık teklifinde bulunmuştu. Ama cesaretsiz biri, hatta tanımadığım bu gizemli kişi beni cesaretsizliğine esir etmişti. Günlerce merak etmiştim. Hatta o gece uyuyamamıştım. Başka bir mektup ya da azda olsa cesaretlenip karşıma çıkmasını bekledim. Beklemek eziyet gibi geliyordu, sabrımın karanlığı aydınlatan bir mum gibi eridiğini hissediyordum.

Her zaman yaptığım gibi kütüphaneye gitmek için evden çıktım. Bir taş parçasının altında özenle katlanmış ikinci mektup elime ulaşmıştı. Yazdığı mektuplarda imzası yoktu ama özenle katlaması ve düzgün el yazısıyla yazması artık onun bir imzasıydı. Hızlıca çantama sıkıştırdığım bu kağıt parçasını şuan bulunduğum yerde okuyamazdım. Kütüphanedeki işlerimi bitirdikten sonra evde sakin bir şekilde okumalıydım.

Merakın beni hapsettiği hücrede, zaman kavramı durmuş gibi akmıyordu. Hızlı adımlarımın beni daha çok yavaşlattığı hissine kapılmıştım. Eve geldiğimde, odamda bulunduğumda sıkı bir mücadelenin galibi gibiydim. Kıyafetlerimi değiştirmeden, çantamda bir hazine gibi sakladığım mektubu çıkarttım. Lacivert mürekkebin kirlettiği kâğıtta şöyle yazıyordu;

Devamı 2.Bölümde

Tags:
Paylaş
4 Yorum
  1. Erguvan_ 4 ay önce

    İki karakter için de çok güzel anlatım dili kullanıyorsunuz. Yalnız bölüm araları biraz uzun gibi. Emeğinize sağlık.

    • Yazar
      Ahmet baran 4 ay önce

      Değerli yorumunuz için teşekkürler 😊 haftada bir atmaya çalışyorum. Şuan son bir bölüm kaldı onuda inşaAllah bu hafta sonu paylaşacam. Çok uzun tutmadım hikayeyi pek vaktim yok bir süre beklesin bakalım 😊

  2. Erguvan_ 5 ay önce

    Kesinlikle devam etmeli.👏👏

Bir Cevap Bırakın

© 2021 Yazokur. Sizin için sevgiyle hazırlandı. MacroTurk

İletişim

Sizlere daha iyi hizmet edebilmek için bize mail gönderebilirsiniz.

Gönderiliyor
error: İçerik Korumalı

Kullanıcı Bilgileriniz İle Oturum Açın

veya    

Bilgilerinizi Unuttunuzmu?

Create Account