Lumii_20210813_140009325

 

1. Bölüm

Genç kız ve sınıf arkadaşları ile öğretmenlerin gözetiminde piknik yapmak için bir ormana gitmişlerdi. Saatlerce oyun oynamışlar sonra da yemek yemişlerdi. Birkaç yakın arkadaşı ile yürüyüşe çıkmıştı yediklerini sindirmek için Yağmur.

Diğerleri biraz yürüdükten sonra yorulduklarını söyleyerek geri dönmüşlerdi. Yağmur onlar ile dönmek istememiş biraz daha yürümüştü. Temiz havayı içine çektikten sonra geri dönmeye karar vererek arkasını dönmüştü. Geldi yolu takip ederek piknik alanına gitmek için yürümeye başladığında ayağı kaymış sert bir şekilde yere düşmüş kafasını taşa çarpmıştı. Saniyeler içinde gözleri kararmış bayılmıştı.

Yanına yaklaşan üç kişiyi görememişti.

Kendisine geldiğinde bir hastane odasında açmıştı gözünü neler olduğunu anlamasa da sonra düştüğünü hatırlamıştı. O gün uyandığında kendisinde bir farklılık hissetmişti, ne olduğunu hiç anlayamamıştı.

Korkuyordu bu bilinmezlikten ve birden bire değişen hayatından çok korkuyordu. Geceleri kâbus ile uyanıyor sonrada bir daha uyuyamıyordu. Son sınıf öğrencisi olarak dersleri hiç iyi gitmiyordu sınava çok az kalmış olmasına rağmen çalışamaz olmuştu. Çalışmaya kalksa da artık dersleri anladığı da tartışılırdı.

Arkadaşlarını kendisinden uzaklaştırmış tek başına kalmıştı. Ailesi desen sürekli kızlarının gereksiz yere dersleri boşladığını düşünüyorlar ve artık onunla eskisi kadar ilgilenmiyorlardı. Daha 18 yaşına yeni girmişti ailesine çok ihtiyacı olduğu zamanda onlar ellerini üzerinden çekmişlerdi. Şımarık zengin çocukları gibi değildi ki kapris yapsın ilgi görmek için böyle davransın ailesi hiç tanımamıştı onu, bunca yaşadığı şeylerin üzerine birde onların bu yaptıkları çok üzmüştü Yağmur’u. Yağmur bu şekilde olduğunu düşünüyordu ancak ailesi kızlarına kendisini toparlaması için biraz zaman tanımıştı.

Günler sıradan geçiyordu ama o gün, ailesine gün geçtikçe kaybettiği, arkadaşlarına inat derslere asılmaya başladığı zamandı. Bir gün gece yarısı korkunç bir kâbustan uyanmıştı. Gördükleri o kadar gerçekçi gelmişti ki bir an kâbus olduğuna inanmayıp etrafına bakmıştı görmeyen gözlerle.

Düşündü kâbusunu, gördüğü mekânı biliyordu mantıklı düşünen bir insanın yapmaması gereken bir şey yaparak yataktan hızla kalkmış dolaptan üzerine giyecek bir şeyler alarak giyinmişti. Fikrini değiştirmeden on sekiz yaşına girdiğinde ailesinin kendisine hediye ettiği arabanın anahtarını alarak önce odasından sonrada hızlıca evin kapısından çıktı.

Arabasına binmiş kâbusundaki mekâna doğru yola çıktı. Ehliyeti yaşına girer girmez aldığı için kendisini tebrik etmeyi de ihmal etmedi.

Mekâna kısa sürede ulaştığında arabasını çok yaşlaşmadan durdurdu. İnip inmemek arasında kaldı biraz düşündükten sonra sonunda karar verip arabadan indiğinde orada ne görmeyi bekliyordu bilmiyordu. Biraz yaklaştı bara evet kâbusunda gördüğü mekân bir bardı buraya hiç gelmemişti ama arkadaşlarından duymuştu. Arkadaşları o zamanlar reşit olmasa da paranın açtıramayacağı kapı yok diye boşa demiyorlardı. Birkaç dakika kuytu bir yerde bekleyerek barın kapısını izledi.

Bu yaptığının saçmalık olduğunu düşünerek dönmek üzere iken barın kapısından kâbusun da gördüğü genç kızı ve sevgilisini ile kol kola çıktığını gördü. Yirmili yaşlardaki genç çift aralarında konuşuyorlar etrafta olan bitenden haberdar değillerdi. Yağmur peşlerine takıldı onları takip ediyormuş gibi görünmemek için kafasını yere eğmiş arada onları kontrol ediyordu.

Aklına gelen fikir ile telefonunu çıkardı numarasını gizleyerek polisi aradı hala içinden bu yaptıklarının doğru olamadığını düşünse de aramayı sonlandırmadı. Çünkü eğer kâbusu gerçek ise bir süre sonra bu gençler için hiç iyi şeyler olmayacaktı. Şuan en azından bu gece bu düşüncelerin saçma bir şey olduğunu böyle bir olayın sadece fantastik filmlerde olabileceğini daha sonra düşünmek üzere açılan telefon ile konuşmaya başladı.

“ alo “

“ bir ihbarda bulunacaktım “

“… Adresinde birkaç adam iki genci takip ediyor yanlarından geçerken aralarındaki konuşmayı duydum paralarını alacaklarını konuşuyorlardı zorluk çıkarırlarsa yaralayacaklarını da söylediler adamlar hiç tekin biri gibi gözükmüyordu yardım edin lütfen”

“ evet… Adresinde ”

Karşı taraf kimliğini sorduğunda başı belaya girsin istemediği için açıklamak istemediğini söyleyerek telefonu kapatmıştı.

Kalbi küt küt atıyordu az önceki konuşmadan sonra, Yağmur üstüne düşen görevi yaptığını düşünerek eve dönmek istedi ilk önce. Ama neler olacağını bilmek istiyordu son zamanlarda yaşadıklarının bir sebebi olduğunu düşünerek buraya kadar bunun için gelmişti ve devam etmeliydi ona göre devam etti de takip etmeye gençleri.

Biraz daha aradaki mesafeyi koruyarak yürüdükten sonra etrafta bulunan binaların gölgesine saklanmış olan o adamları gördü. Onları tam olarak gördüğü yerde bekliyorlardı. Artık gördüğü şeyin bir kâbus olmadığını anlıyordu bu durum onu hem korkutmuş hem de anlamlandıramadığı hisler yaşamasına sebep olmuştu. Her şeyin gerçekliliğini kavradığında adımlarını yavaşlamış ve durmuştu. Yolun ortasında aniden durduğunu fark ettiğinde elinde tuttuğu telefona bakar gibi yapmıştı.

Adamların ona bakıp bakmadıklarını bilmediği için yürümeye devam etti. Olayın yaşanacağı yere yaklaştığını hissettiğinde oranın yakınında olan sokağa yöneldi. Adamların fikir değiştirip kendisine bir şey yapmasından da korkuyordu.  Belki bencillik yapıyordu gençleri uyarmalıydı ama neler olacağını da bilmek istiyordu. Üstelik polise de haber vermişti sadece onlar gelene kadar neler olacağını bilmek istiyordu o kadar, aklında kendisini aklamak için bin bir türlü savunmalar yapıyor, bazen kendini suçlu hissediyor, bazen yapması gerektiğini yaptığını düşünerek kendini rahatlatıyordu.

Bu iç hesaplaşmasını eve dönünce yapmaya karar vererek adamlara baktı onların çoktan gençlere yaklaşmak üzere olduğunu görünce bir saat önce kâbus olarak nitelendirdiği olayın birazdan yaşanacağını anlamıştı. Gözlerini kapatma isteğini baskılayarak izlemeye devam etti.

……

İki genç sevgili bardan çıkınca tatlı bir atışmaya girişmiş etrafta neler olduğunu algılayamaz olmuşlardı. Biraz aralarında ki atışmaya ara verseler birkaç adım arkalarından gelen genç kızı fark edebilirlerdi. Ama böyle bir şey olmamış aralarında konuşmaya devam etmişlerdi.

İki sevgili aralarındaki atışmayı bitirmiş kol kola yürümeye başlamışlardı ki arkalarında artık Yağmur değil, az sonra yaşayacakları korkunç olayın mesulleri vardı. İki genç sessizlik içinde yürürken farkına varabilmişlerdi. Arkalarından gelen ayak seslerinin Yağmur’un hafif adımlarının aksine iki adamında aceleci ve tok ayak seslerinin de etkisi olmuştu duymalarında.

İki gencinde kollarından tutup durdurmuştu iki adamda genç kız olayın şoku ile çığlık atarak sevgilisine sarılmak istese de olmamıştı. Boğazına bastırılan bıçak ile olduğu yerde kalmıştı genç kız, tek yapabildiği sevdiği adama bakarak fısıltı ile

“ Orhan yardım et” demek olmuştu. O kadar çok korkuyordu ki kıpırdasa bıçak boynunu kesebilirdi.

Orhan kız arkadaşını kaybetme korkusunu iliklerine kadar hissetmişti onun fısıltı halindeki sesini duyunca, her şeye rağmen sakin olmaya çalışıyordu eğer adamları kızdıracak bir hareket veya söz söylerse Leyla’ ya bir şey yapmalarından korkuyordu.

“ ne istiyorsunuz bizden”

“ sadece para, paraları ver kızı al”

“ tamam, vereceğim yeter ki boynundaki bıçağı çek”

Bir yandan konuşuyor bir yandan da cebinden cüzdanını çıkarıyordu adamlar onun isteğini yapmamış bıçağı daha yakın tutmaya başlamıştı Leyla’nın boynuna.

Orhan bunu gördüğünde pazarlık yapmanın çok yanlış bir davranış olduğunu çok iyi anlamış içine bir korku çökmüştü. Cüzdanında ne varsa çıkarıp vermişti hızlıca, bir an önce bitsin istiyordu Orhan, sevdiğinin yanında güvende olmasını istiyordu.

Adamlar onun elindeki parayı aldıktan sonra keyifleri yerine gelmiş bu seferde olayı başka yöne çekmişlerdi. Orhan’da, Leyla’da artık neler olacağını kestiremez olmuştu. Oysa paraları aldıktan sonra gideceklerine o kadar inanmışlardı ki. Adamların genç kızı sözlü taciz etmeye başlamaları üzerine Orhan’ın gözü kararmıştı. Leyla’yı tutan adama doğru harekete geçecekken sadece kendi seslerinin olduğu sokakta çınlayan polis sirenleri ile iki adam panik olurken Orhan ve Leyla’da rahatlamışlardı az da olsa.

Yağmur olanları ve olacakları bildiği için polis sirenlerini duymamış olsaydı artık bu yaşananları izlemek yerine durduğu yerde bulduğu sopa ile gençlere yardım etmeye gidecekti. Neyse ki polisler gelmiş adamları suçüstü yakalamışlardı. Yağmur derin bir nefes vererek olayı izlediği binanın duvarına yaslanmıştı.

Eğer polis gelmemiş olsaydı Orhan, Leyla’yı tutan adamın üzerine yürüyerek adamları sinirlendirecek sonrada kendisini tutan adam tarafından bıçaklanacaktı. Bu yaşananları korku içinde gözleri yaşlı halde izleyen Leyla ise sevdiğinin kanlar içinde yere düştüğünü gördüğünde çırpınarak onun yanına gitmek isteyecek sonrasında ise aynı kaderi kendiside yaşayarak Orhan’ın yanı başında onunla beraber kan kaybederek son nefesini verecekti.

İçine bir huzur dolmuştu sanki o adamları polisler yakaladığında, günlerdir yaşadığı korku, üzüntü, stres hepsi uçup gitmişti içinden. Şuan kendisini o kadar mutlu hissediyordu ki kelimelerle anlatamazdı. Orada biraz daha kaldıktan sonra hızlı adımlarla geldiği yolu tekrar dönerek arabasına bindi. Gecenin ilerleyen saatleri olduğu için trafik yoktu barın olduğu sokağa geldiği zamandan daha kısa sürede eve ulaşmıştı.

Yağmur evin kapısını sessizce açmış içeriye girmişti. İçinde yaşadığı huzur ve rahatlama duygusuyla güzel ve derin bir uykuya dalacağına emin bir şekilde odasına çıkan merdivene vardığında gözüne salonda yanan lambanın ışığı çarptı. Bu saatte ışıkların neden açık olduğunu merak etmiş oraya yönelmişti. Üzerine çöken uykusuzluk ile odasına gitme isteğini azda olsa baskılamaya çalıştı.

Büyük salona girdiğinde annesi ve babasını  koltukta oturmuş kendisini beklerken bulmuştu. Evden çıkarken fazlasıyla ses yaptığını da işte o zaman anlamıştı.

Ayhan ve Semra çifti yıllar önce ailelerinin yakıştırması üzerine şirket evliliği yapmışlardı iki büyük şirketini birleştirmişlerdi. Birbirlerini az da olsa tanıdıkları için ailelerinin bu isteklerine karşı çıkmamışlardı. Zaman ile birbirlerini de çok sevmişlerdi.

Bu evliliği Yağmur ile taçlandıklarında mutlulukları katlanarak artmıştı. Biricik kızları biraz büyüdükten sonra bir çocuk sahibi daha olmak istemişler ama sonucu hüsran olmuştu. Semra hanımın hamileliği sorunlu geçmiş iki aylık hamileyken bebeğini düşürmüştü. O günden sonrada ikisi de bir daha bebek mevzusunu açmamışlar kendilerini kızlarına adamışlardı.

Bugün ise Ayhan ve Semra çifti gece yarısı duydukları sesler ile uyanmışlar Yağmur’u kontrol etmek için odasına girmişlerdi. Yağmur’u odasında bulamadıklarında tüm evi aramışlar kızlarının gecenin bir vakti nereye gittiğini anlamamışlardı. Telefon ile aramayı denediklerinde meşgul çalmıştı sonraki denemelerinde ise açılmamıştı.

Korkuyorlardı kızları için belli etmeseler de son zamanlarda Yağmur’un iyi olmadığını biliyorlardı. Başta kızlarının sadece sınav stresi yüzünden böyle davrandığını düşünmüşler ve Yağmur’a da bu düşünceyi belli etmekten çekinmemişlerdi. Ama sonra kızlarının daha çok içine kapandığını gördüklerinde bir şeylerin düşündüklerinin aksine ters gittiğini anlamışlardı.

Hatta bir psikologdan yardım almaya bile karar vermişlerdi. Bu gece bu  kararın  ne kadar yerinde bir karar olduğuna emin olmuşlardı. Yağmur anne ve babasının kendisine açıklama bekler tarzda bakmalarına dayanamamış aklına ilk gelen yalanı söyledi.

” uyku tutmadı hava almaya çıktım sahilde biraz dolaşıp geldim geç olduğu için sizi uyandırmak istemedim özür dilerim “

Ayhan ve Semra bu bahaneye pek inanmasalar da kızlarının gözlerindeki yorgunluğu görünce birbirlerine bakıp Yağmur’a dönmüşlerdi tekrar.

Ayhan Bey kızının iyiliği için sesini sert tutmaya çalışarak ” tamam seni bir şartla affederiz ilk iş ayarladığımız psikologa gideceksin, hem sınav öncesi sana bu randevular iyi geleceğini düşünüyoruz hem de kâbuslarına ” demişti.

Yağmur, kendi savunmasına karşı babasından aldığı cevap ile ilk başta ne düşüneceğini şaşırmıştı. Kendisine kızmalarını beklerken psikologda nerden çıkmıştı. Kızmamalarına sevinememişti bile bir süre sessiz kalarak düşündü. Belki babasının dediği gibi sınav stresine konuşmak iyi gelebilirdi. Ailesine bir şey anlatamıyordu bari tanımadığı birine azda olsa içindeki sıkıntıları açabilirdi.

Tabi bazı şeyleri kendine saklayacaktı, bu gece yaşadıklarını birine anlatmaya kalksa inanmazdı zaten bu yüzden deli damgası yemekte istemiyordu.

“ tamam, gideceğim baba, bunu sabah konuşalım mı çok yorgunum”

“ odana git dinlen kahvaltıda konuşalım sabah ve bir daha bu saatte dışarı çıkma çıkacaksan da annene ya da bana haber vermeyi ihmal etme bir affetmem ceza alırsın”

Yağmur babasını onaylamış ikisine de iyi geceler öpücüğü vererek odasına gitmişti. Ayhan Bey kızına ceza vereceğinden değildi bu tehdidi. Sadece kızının artık kendisini toparlamasını istiyordu.

“ biz bu kızla ne yapacağız Semra korkuyorum başına bir şey gelecek diye” yakınmıştı eşine,

Semra Hanımda eşi ile aynı fikirdeydi ama Yağmur’un üzerinde baskı kurmaya başlarlarsa bunun ters tepeceğini düşünüyordu. Daha genç bir kızdı Yağmur, ama yaşıtlarından daha olgun bir yapıda olmuştu her zaman.

“ Ayhan kızımız yaşıtlarına göre daha anlayışlı ve olgun sende biliyorsun sadece son günlerde her şey üst üste geldi hayatında önce geçirdiği kaza, arkadaşları ile araları açıldı yaşadığı bu değişimler onu psikolojik olarak yıprattı ve geceleri kâbuslarla uyanır oldu. Sende, bende duyuyoruz geceleri onun çığlıklarla uyandığını bir süre kendi haline bırakalım ama elimizi de üzerinden çekelim demiyorum Hayatım, sadece psikolog ile önce birkaç kez görüşsün düzelmezse bu durum, alır karşımıza konuşuruz”

“ haklısın Semra ben kızımın bu hallerini görünce dayanamıyorum sanırım”

“ bende canım bende dayanamıyorum. Hadi geç oldu odamıza gidelim sabah önemli bir toplantımız var”

“ bazen, iyi ki seninle beraber çalışıyoruz diyorum, bazen de ne iş kolik karım var bir gün bile izin vermiyor ki evde dinleneyim diyorum” diye yakınarak salondan hızlı adımlarla uzaklaşmıştı. Ayhan Bey yine karısını kızdırmış sonra kaçmıştı yanından. Arada takılırdı Semra Hanıma böyle, Semra hanım kocasının arkasından şaşkın, kızgın, en çokta gözlerinin içi gülerek “ Ayhan” demişti.

Semra Hanım, kocasının bu hallerine alışmıştı alışmasına ama hala şaşırmadan edemiyordu. Başını sağa sola gülerek sallamış kocasının peşinden gitmişti.

Kırk yaşının sonlarına yaklaşsalar da hala atışmayı, birbirlerine takılmayı bırakamamışlardı. Ayhan Bey bu tatlı atışmaları başlatan oluyordu genelde yıllardır birkaç defa haricinde değişmemişti bu. Mutluydular hem de çok, ikisi de kızlarının kendileri gibi güzel ve mutlu bir evlilik yapmasından başka hayalleri yoktu. 

Tags:
Paylaş
0 Yorum

Bir Cevap Bırakın

© 2021 Yazokur. Sizin için sevgiyle hazırlandı. MacroTurk

İletişim

Sizlere daha iyi hizmet edebilmek için bize mail gönderebilirsiniz.

Gönderiliyor
error: İçerik Korumalı

Kullanıcı Bilgileriniz İle Oturum Açın

veya    

Bilgilerinizi Unuttunuzmu?

Create Account